Stel je eens een speeltuin voor, waar je je hele leven al in gespeeld hebt. Het is omheind met een hekwerk, zodat je veilig binnen de speeltuin blijft. Je kent het piepen van de wip, je weet hoe hoog je op de schommel kunt en je bent al duizenden keren stik misselijk geworden in de draaimolen. Je voelt hoe je de sterren kunt pakken op de trampoline en hoe snel je bent als je van de glijbaan roetst.
Als je nu rondkijkt, zie je opeens een poort in het hek. Je hebt het niet eerder gezien. Het staat heel uitnodigend open. Je loopt door de poort heen en komt in een héle grote speeltuin. Het doet je in eerste instantie even duizelen want waar je ook kijkt staan speeltoestellen die je nog nooit van je leven gezien hebt. Je weet niet zo goed waar je als eerste naar toe zult gaan. Er zijn ook speeltoestellen die je van je dromen kent en waar je nooit van hebt durven hopen dat je er ooit op zou mogen of kunnen spelen. Je voelt je als een kind zo blij en vrij. Spelen, spelen, spelen.
De speeltuin als metafoor
Leg deze speeltuin nu eens op je leven. Kun je voelen hoe ingeperkt je leven is geweest? Ingeperkt door verwachtingen, overtuigingen, verhalen, opgedane kennis, vastgezette emoties, comfort zone, een vastgeroest lichaam en, noem het maar op.
Alles heeft zijn tijdsbestek, zijn cyclus. 2025 staat voor afronding van zo’n cyclus. Een cyclus die ging over jezelf beter leren kennen of misschien wel ontdekken. We staan aan de vooravond van 2026 en in jouw speeltuin kun je die poort al ontdekken. Die poort naar de volgende cyclus, waarin dát wat je in de afgelopen jaren geleerd heb, kan gaan leven. Vrij, speels en met oneindige mogelijkheden. Daar waar je altijd van droomde, kan je werkelijkheid worden als je gaat spelen in die nieuw ontdekte speeltuin. Spelen in die nieuwe speeltuin gaat over samen spelen. Over samen het geluk, de vrijheid en de verbinding ervaren. Ontdekken waar je elkaar bekrachtigt, aanmoedigt, voortstuwt, lief hebt.
En het is al aan de gang.
Miranda zag in haar speeltuin een nieuwe baan. Een paar weken geleden had ze haar ultieme droombaan aan een vriendin beschreven. Twee weken later krijgt ze hem in haar mailbox en wordt voor de sollicitatie uitgenodigd. Perfect passend!
Ruby ontdekte in haar speeltuin dat ze bleef hangen in voorouderlijke overtuigingen en hoe dat doorgegeven was. “Deze emotie is niet van mij, die is van mijn vader en daar moet ik mezelf van bevrijden”. Toen ze de grotere speeltuin in ging, zag ze dat het niet van haar vader en niet van haar opa was. Onpersoonlijke energieën die toegeëigend waren, ook door Ruby. Ze zei, ik heb het allemaal veel te klein gehouden.
Het einde van een cyclus
Hoe voelt jouw huidige speeltuin aan en hoe is het voor je om door die poort te gaan? Misschien willen de laatste weken van dit jaar nog dingen helder in je worden, over waar je het allemaal te strak en te nauw gehouden hebt en voel je dat letterlijk in je lichaam. Alsof je in een te klein lichaam zit. Zonder oordeel, de angsten, de behoefte aan controle, de dwangmatigheden enz waarnemen. Blijf er maar bij met je aandacht en je adem. Dan laat het vanzelf los en kun je vrij, blij en vol vertrouwen en zin, de nieuwe speeltuin instappen.
Misschien eerst een beetje de kat uit de boom kijkend om vervolgens je helemaal over te geven aan dat oneindige speelplezier van die nieuwe speeltuin.
Ik wens je veel speelplezier.
Fijne week,
Harte groet,
