Hé licht,
Dat wat je denkt dat je bent, dat waar je je in het dagelijks leven mee identificeert, is nog kleiner dan een zandkorrel van wat je écht bent.
Te groot
Niet te bevatten hè. Het is zo iets als ’ s avonds op een heldere avond naar de sterrenhemel staan kijken en dat je de oneindigheid van het heelal niet bevatten kunt.
Het is te groot voor je hoofd. Je hoofd kan niets met oneindigheid, die kent alleen grenzen.
En …. Je kunt het wel ervaren. Misschien heb je op die heldere avond wel eens de ervaring gehad dat je als het ware helemaal opging in die sterrenhemel. Dat je oploste in dat oneindige. Een gevoel van thuiskomen misschien.
Een kosmisch wezen
Je bent een kosmisch wezen dat op meerdere niveau’s tegelijk bestaat. Dat heb je waarschijnlijk al vaker ergens gelezen. In de afgelopen jaren zijn we klaargestoomd, om dat wat we met ons hoofd weten, nu ook te gaan ervaren en te belichamen.
Dus al die kwaliteiten die jij als kosmisch weten in je hebt, te belichamen in je aardse uitdrukking, in het leven op aarde. En dat zijn nogal wat kwaliteiten.
Zo kwam ik zelf eens bij de ervaring, tijdens het begeleiden van iemand die stervende was, dat ik tegelijkertijd aan de andere kant van de sluier aanwezig was, om haar komst op dat level voor te bereiden.
Nog steeds beelden
Om te ervaren vraagt het om je plaatjes weg te laten. Dat betekent niet dat, als jij altijd beelden doorkrijgt, je geen beelden meer krijgt, het betekent dat je je vooropgezette beelden laat gaan. Op die manier kan het kosmische aspect van jezelf helder, duidelijk en puur door je heen komen.
Hoe leger, hoe puurder. En dat kan best heel spannend zijn. Want dan is er niets meer te verbergen. Alle beschermingsmechanismes, alle maskers, alles schilden vallen weg en er is alleen nog JIJ, puur licht, pure liefde.
En dat is waar Jaël deze week bij kwam. Dat pure, dat zuivere, dat transparante. Het was alsof Jaël zijn hart deze week open brak en het vuur van liefde er met alle kracht uit kwam. Geen houden meer aan. Een – in eerste instantie – overweldigende golf van helderheid waarin hij zijn eigen oordelen ervaarde, zijn beschermingsmechanismes, zijn angsten. Eén grote rollercoaster tegelijkertijd. Daarna een immense stilte, rust en vrede met daarin een diepe gelukzaligheid. Hij zei “eindelijk thuis”. Het deed me denken aan een stervensproces.
Een kosmisch wezen in een fysiek lichaam, helder, stil en transparant. Dit ben IK en daar niets aan te hoeven en willen veranderen. Tevreden en blij met jezelf en vanuit dat krachtige centrum aanwezig zijn in de wereld. Er is veel kosmische ondersteuning . Van jezelf dus ook 😊. Bewustzijn.
De wereld verandert, in een razend tempo en jij dus ook. Hou niets vast!
Fijne week.
Harte groet,
