Ik wandelde in Portugal met een groepje mensen toen het begon te onweren. Ik hoorde mezelf zeggen “ik ben bang voor onweer”. Tegelijk realiseerde ik me, dat dat wat ik zei, niet klopte met mijn beleving. Het was de naald in de oude groef van de lp.
Identificatie
Vaak identificeren mensen zich met emoties. Ik ben bang, Ik ben verdrietig, ik ben gelukkig. Ze hebben er “mijn” van gemaakt. Zich de emotie toegeëigend. Ze zijn de emotie geworden.
Jacky voelt zich boos als ze uit bed stapt. ’s Middags belt haart vriendin en ze zegt “ik ben zo boos”. Ze blijft haar verhaal herhalen (de naald in de groef van de lp). Op die manier zet de emotie zich vast in haar lichaam. Bevriest het als ware en kan ze zich dagen, weken, maanden, jaren, pisnijdig blijven voelen.
Het komt in golven
Emoties zijn energie en bewegen zoals golven op zee. Ze komen op, bereiken een hoogtepunt en zakken weer weg. Geen enkele emotie blijft permanent aanwezig. Verdriet komt en gaat. Boosheid komt en gaat. Angst komt en gaat. Zelfs vreugde beweegt in golven. Eigenlijk kan een emotie niet langer dan hooguit een paar minuten bestaan. De uitleg die we eraan geven zorgt voor het lijden.
Het is bij mij
In de Keltische traditie worden emoties anders verwoord. Daar zegt men niet: ik ben bang, maar: angst is bij mij. Niet: ik ben verdrietig, maar: verdriet is bij mij.
Dat lijkt misschien een klein verschil in taal, de beleving is echter totaal anders. Daar kwam ik deze week zelf achter. Ik werd nogal geraakt in iets waarbij oude herinneringen en verdriet omhoog kwamen. Door in mezelf uit te spreken “verdriet is bij mij”, werd het gelijk zoveel zachter en gaf het me ruimte.
Ik ben niet de angst. Ik ben degene die waarneemt dat angst aanwezig is. De emotie komt als een bezoeker langs. Misschien onuitgenodigd, misschien ongemakkelijk, maar toch slechts op bezoek.
Stroming
Je leest regelmatig dat ik het heb over “stroming”. Ook emoties willen stromen. We houden ze vaak tegen omdat we het vervelend vinden om te voelen. Het interessante is dat ze dan juist langer blijven, omdat we het vast zetten. Stef Bos zingt hier prachtig over in het nummer Ruimte (zie verderop in dit Voedsel).
Je hoeft niet van je padje te raken
Vanuit “verdriet is bij mij” kun je aanwezig blijven, zonder van je padje te raken. Geen vinger uitsteken, niets oplossen, alleen maar ervaren.
Kijk eens wat er met je gebeurt als je op deze manier de emotie verwoord. Voel eens het verschil. Ik beveel het je van harte aan 😊.
Misschien ontstaat er direct wat meer ruimte.
Misschien komt er wat zachtheid.
Misschien herinner je je weer dat jij de oceaan bent en niet de golf.
