Er was een tijd, waarin je heel ver kon komen op wilskracht. Je deed wat logisch was, wat verstandig leek, wat hoorde, wat er van je verwacht werd. Je hoofd had goede argumenten en dus ging je verder. Ook als je ergens van binnen al voelde dat het niet helemaal klopte.
Tijden veranderen
Wat je vroeger nog kon negeren, laat zich steeds minder gemakkelijk wegredeneren. Bovendien geeft je lichaam op steeds helderder en subtielere manieren aan wanneer je niet in verbinding bent met je Zelf. Of je wilt of niet maar je kunt er niet meer omheen.
De rekening van wat niet meer klopt
Afgelopen weekend had ik een bijeenkomst waarvan mijn hoofd vond dat ik erbij moest zijn. Ik had die dag ook een andere afspraak waar ik liever naar toe zou zijn gegaan. De bijeenkomst was er één waar geen onderlinge verbinding waarneembaar was en ik merkte dat dat voor mij een trigger is. Ik ervaarde boosheid naar mezelf omdat ik niet geluisterd had naar waar het leven mij wel wilde hebben. Gevolg: de volgende dag tijdens het sporten, schoot het in mijn rug/bil. Mijn lichaam gaf haarfijn aan dat dit de limit was. In het herstel voelde ik dat dit ging over verbinding in en met mezelf.
Daar waar ik vroeger nog iets kon doen “voor de lieve vrede” of “het voor een ander doen” gaat gewoon niet meer. Als we het hebben over je pad volgen, dan worden we op steeds subtielere lagen uitgenodigd om te onderzoeken of het nog wel klopt, wat altijd voor je geklopt heeft (vanuit je hoofd).
Je krijgt de rekening van het leven. Niet als straf, maar als uitnodiging om opnieuw te kijken.
Waarom doe je wat je doet? Omdat het werkelijk bij je past, of omdat je ooit hebt besloten dat het zo hoort?
Van denken naar afstemming
Uitlijning betekent voor mij dat ik keuzes maak vanuit de verbinding met wie ik in wezen ben. Dat mijn hoofd mag meedenken, maar niet langer alles bepaalt. Dat ik luister naar mijn lichaam, mijn gevoel en dat stille innerlijke weten.
Dat betekent niet dat iedere keuze gemakkelijk voelt. Soms vraagt juist datgene wat klopt om moed. Maar er is een verschil tussen spanning ervaren omdat iets nieuw en onbekend is, en jezelf voortdurend moeten dwingen om iets vol te houden wat niet meer bij je past.
Dit was voor mij een gevalletje “surfer die van zijn plank dondert”. Een beginnende surfer valt van zijn plank en doet er een uur over om er weer op te komen. De gevorderde surfer valt nog steeds van zijn plank en klimt er sneller weer op. 😊.
Je hoeft niet te wachten tot je vastloopt. Je hoeft niet uitgeput te raken voordat je mag luisteren.
Je lichaam nodigt je uit om te leven wat – vanuit verbinding – werkelijk klopt.
Je kunt er niet meer omheen.
Stil worden en luisteren. Niet naar wat hoort. Niet naar wat verstandig lijkt. Maar naar wat je Zelf je zelf al die tijd probeert te vertellen.
Fijne week en een harte groet,
