Afgelopen week kwam ik in een situatie die – op zijn zachts gezegd – niet prettig was. Ik was bij iemand die aan het versterven is. Thema’s als “er wordt niet geluisterd, mag iemand nog dood gaan? Hou op met dat gesjor” kwamen bij me langs. Ik ervaarde boosheid en frustratie. Mijn lagere persoonlijkheid riep: “dit moet anders”. En daar was dat lichte in mij, dat rustige. Dat deel in mij dat voelde “hands off”. Mooi zo na de retraitedag “de kunst van het toelaten”😊.
Als ik de frustratie en de stem van mijn pijn had gevolgd, was ik gaan bellen, had ik actie ondernomen. Dat stille zei: “niet doen Marion”.
Het proces niet verstoren
En hoe mooi dan weer de bevestiging dat ik een aantal dagen later kreeg. Hoe exact, dát wat er met iemand gebeurt, past in zijn of haar proces. Het die persoon weer naar nieuwere lagen van zich zelf brengt. Als ik ingegrepen had, omdat ik dacht dat ik het beter zou weten dan het leven zélf, had ik dat proces verstoord. Ik kwam tot het bewustzijn dan zelfs mijn hopen op of toewensen van “wordt morgen maar niet meer wakker” niet het hoogste goed van die persoon is. Dat zit hem toch echt in het leven zelf, de stroom, het proces van sterven op zich. Op exact de juiste manier en het juiste tijdstip. Dankbaar dat ik geluisterd heb.
Waar luister jij naar?
Je kent vast wel een situatie waarin je getriggerd werd of wordt. Reageer je vanuit de emotie, de ratio, het stille? Vind je dat het anders moet of kun je meebewegen met dat wat er is? Zonder een vinger uit te steken. Dat betekent niet dat het je niet raakt of dat je lui achterover hangt en het je niets interesseert. Je zult merken dat als je naar dat stille luistert, dat er rust in jezelf indaalt. Jij hoeft het niet te bepalen, jij hoeft niets te doen. Jezelf zijn, aanwezig zijn. En vanuit dat aanwezig zijn, vanuit dat oneindige lichtveld komt er dan (misschien) een actie. Uitgelijnd op het hoogste goed van zowel jezelf als de ander.
Elvira was bij me. In het gesprek waarom ze gekomen was, hoorde ik haar een aantal keren “ik wil” gebruiken. Ze voelde zich gefrustreerd, boos, zo’n energie van rot op allemaal. Ze wilde zich niet langer hoeven te verdedigen. Eigenlijk wil ze gewoon zich zelf zijn. In het afstemmen op dat immense dat ze is, ontdekte ze dat er niets te verdedigen valt, dat er niets te willen valt en ontdekt ze een immense uitgestrektheid en reikwijdte van zich zelf. Een zachtheid en een respect naar de ander. Dat alles precies klopt waar iemand zit in zijn of haar proces. Dat bracht zachtheid en liefde. Voor zich zelf en de ander. Elvira voelde de verschuiving van waaruit ze reageerde. Prachtig en ontroerend.
Je hebt de keuze!
Bewustzijn is niet wat je denkt. Het is je ervaring. Het is de energie in beweging, in je en rondom je. Niets staat vast. Ik nodig je van harte uit om deze week te onderzoeken van waaruit jij reageert? Als je het helder hebt, heb je de keuze en dat geeft dan weer een nieuwe ervaring.
Heb het goed!
Harte groet,
