Wat als het leven anders gaat, dan dat wat jij in je hoofd had?
Wat, als dat wat zich aandient, niet past binnen je vertrouwde kaders — zelfs niet binnen je spirituele kaders?
Er verschuift iets
In mijn eigen leven én in mijn werk merk ik dit al langere tijd. Wat mij vroeger richting gaf, voelt niet altijd meer passend. Niet omdat het verkeerd was, maar omdat er iets anders wil ontstaan. Iets wat niet voortkomt uit weten, maar uit afstemmen.
Herken je dat {$name}?
Je voelt je misschien een vreemde eend in de bijt. Of je kijkt naar de wereld en denkt “het zou toch beter gaan?” Het lijkt misschien alsof je van je padje geraakt bent, terwijl het tegendeel aan de orde is. Ik zeg steeds “er is steeds minder marion en steeds meer Marion”.
Meditatie, energiewerk en bewustzijnsontwikkeling brengen je in een andere, diepere ervaring dan voorheen.
Je hoeft niets meer te worden, je hoeft niets meer te helen
We leven in een tijd waarin nieuwe energieën binnenstromen, die we nog niet eerder zo ervaren hebben. Het vraagt niet om jouw verhaal, om een techniek of om een antwoord. Het vraagt om aanwezig te zijn bij je ervaring vanuit jouw, met een hoofdletter. Het gaat over herinneren wie je écht bent.
Tijdens retraites en in individuele sessies zie ik het steeds weer. Mensen komen met vragen, met thema’s, met verlangens om te begrijpen. Deze nieuwe energie ‘repareert’ of ‘heelt’ niet meer op de oude manier. Ze nodigt uit tot belichaming. Tot werkelijk aanwezig zijn in je lichaam. Jezelf weer verbinden vanuit je buik, naar je hart, naar je hoofd. Naar een dieper weten, waar niets meer opgelost hoeft te worden.
Het ongemak
Dat kan ongemakkelijk zijn. Je houvast aan inzichten, structuren”, theorieën of methodes valt weg. Je bent misschien zo gewend dat er iets “geheeld” moet worden.
Je komt bij:
- Eenvoud
- Vrijheid
- Vertrouwen
- Overgave
- Openheid
Een heilige leegte
In retraites zie ik hoe mensen op dat kantelpunt kunnen komen. Het oude veld valt weg, maar het nieuwe heeft nog geen vorm. Dat is geen leegte die opgevuld moet worden, maar een stille heilige ruimte die geëerd wil worden.
Het vraagt moed om daar te blijven. Voor de persoonlijkheid kan dit super spannend zijn. Die heeft de neiging om meteen terug te grijpen naar het bekende. Het vraagt van jou – ook nu in het dagelijkse leven – om het niet-weten toe te laten. Om – het anders gaan dan je dacht dat het zou gaan – toe te laten. Want daarin openen zich de nieuwe mogelijkheden.
In mijn retraites ontstaat die ruimte. Niet om iets te bereiken, maar om thuis te komen. Om je basis te verstevigen, je hart te openen, en te luisteren naar wat zich van binnenuit wil laten zien. In eenvoud. In vertraging. In verbinding.
En misschien ontdek je juist dáár, dat wanneer het leven anders gaat dan dat wat je kent, het je niet van je padje brengt maar je dieper in verbinding brengt met wie je werkelijk bent.
Je bent van harte welkom! Precies zoals je bent. En precies daar waar het even anders gaat dan dat wat je kent.
Harte groet,
