Afgelopen zomer werd ik me bewust, hoe snel ik ergens in spring, als iemand in de problemen zit.
Een van mijn kwaliteiten is dingen organiseren en regelen. En daar zit ook mijn valkuil. Sinds dit in mijn bewustzijn is gekomen, merk ik dat ik gemakkelijker kan laten wat er is. Dat geeft rust. Tijdens mijn afgelopen reis naar IJsland, was mijn uitdaging, om uit de reisleidersrol te blijven. Ik heb 14 jaar reizen naar IJsland begeleid en nu was ik daar zonder groep of cliënt, met mijn partner en twee vriendinnen. Het is gelukt 😊
De reden van je “er in springen”
Herken je het, dat je ergens volop in springt als er iets gedaan moet worden of als een ander in de problemen zit? Je hebt me al vaker horen zeggen “je leert jezelf kennen in contact met de ander”. Ik werd me bewust dat dat “er in springen” te maken had met de ander niet in de steek willen laten. En als het altijd over mezelf gaat, ging het dus over de angst die ik kon ervaren om in de steek gelaten te worden”.
Wat doe jij als iemand vastloopt? Je ziet wat er nodig is. Je voelt waar het schuurt. Voor je het weet, ben jij al onderweg. Je stelt vragen. Geeft ideeën. Zoekt uitwegen. Probeert de ander weer op weg te helpen. En wat als het stil wordt? Spring je daar ook in, omdat de stilte ongemakkelijk voelt?
Blijven
Blijven bij wat er is. Ook als het schuurt. Ook als je niet weet wat je moet zeggen. Ook als de ander even geen antwoord heeft. Blijven bij je eigen ongemak. Geen vinger uitsteken. Ook als het als een tornado door je heen gaat.
Als jij steeds de beweging maakt, ontneem je zowel jezelf als de ander de kans om te ontdekken dat hij het ongemak zelf kan dragen.
Bewustzijn verwerven
Dat betekent niet dat je niets mag doen. Het gaat over het bewustzijn verwerven van waaruit jij doet wat je doet.
Komt het voort vanuit verbinding of vanuit de behoefte dat het goed moet komen? Vanuit controle, dat JIJ het anders wil hebben. Vanuit medelijden, vanuit een gevoel van verplichting, vanuit het omzeilen van je eigen ongemak?
Kun je werkelijk bij de ander blijven zonder jezelf verantwoordelijk te maken voor wat er bij die ander gebeurt?
Zijn met je eigen ongemak
Dat vraagt dat je je eigen ongemak leert verdragen.
Dat je je handen soms letterlijk en figuurlijk thuis kunt houden.
Want iedere keer dat jij iets op gaat lossen wat niet aan jou is, kost dat energie.
En iedere keer dat jij de verantwoordelijkheid teruglegt waar die hoort, ontstaat er ruimte en vrijheid voor alle betrokkenen. En dan kunnen er zomaar zich nieuwe dingen ontvouwen.
Waar spring jij volop in {$name}?
Laat je eens verrassen wat er gebeurt, door de volgende keer niet te springen :).
Fijne week en een harte groet,
